Poëzie

Als de avond valt

Terwijl er weer een dag aan zijn einde lijkt te komen is het de ondergaande zon die mijn aandacht heeft.
Weer even een moment van nederigheid naar al het grootse in het leven...
Fantaseer hoe mijn kopzorgen mee verdwijnen in de zonsondergang die mijn geest even de ruimte geeft.

Heb een speciale plek waar ik zo nu en dan reflecteer.

Kijk neer op naar huis crossende mensen.. spitsuur!!
Het biedt mij rust dat ik even niet hoef deel te nemen aan het opgelegde leven vol protocollen en wetten.
Zou er ergens daar beneden een oplettende burger zijn die naar boven kijkt en mij in de gaten zal hebben..?
Hoop het niet want dit is mijn plek, sereen en puur.

Hier lijk ik even de baas te zijn over mijn geest zonder mijn ogen te hoeven sluiten.
Of in een soort van meditatieve staat moet verkeren om wat stilte te verkrijgen.
Ik kijk neer op de drukte waar silhouetten verdwijnen als de avond valt.
Nu zijn het de lichten die schijnen, mij een schouwspel bieden wat me meer dan bevalt.

Gefascineerd door de lichten die flikkeren komt fantasie tot leven.
Mijn rust moment is voorbij, laat me door de lichten meenemen.
Deze drukte in mijn geest is niet erg..
Bewegende energie delen die mijn ziel doen strelen bewegen me.
Spelenderwijs word er veel verwerkt..

Ik accepteer de avond.

Begroet de sterren en vind mijn weg weer naar huis.

#mindwriting

S.A.

Aan de branding van mijn verlangens
Lever ik mijn lusten in
Een hoopje as van begeertes
Blaas ik mijn kust in
De golven nemen het mee..
Ik hoop dat ik mijn rust vindt.
Hou ze maar verborgen in mijn zee..
Zolang ik mezelf maar terug win.
Een rustige wind is mij goed gezind.
Ik moest hier vaker komen toen het niet goed ging.
Ik heb nog een hand vol dromen voor als ik ooit de moed vindt.
Sta met mijn rug tegen de wind..
Misschien moet ik me gewoon omdraaien en loslaten.
Alles gewoon voorbij laten waaien en mezelf weer oprapen.
Het lot zal het bepalen
Voor nu loos ik mijn bagage
Morgen weer een dag
Waarin ik een hoop kan laten varen...

In sha Allah..

S.A. Poetry

Reflectie in de spiegel:

spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
vertel mij eens wat is er aan de hand.

Ik kijk maar zie er iets lelijks in,
ik kijk elke dag maar met tegen zin.

Ik weet nog hoe het allemaal begon,
lage zelfbeeld was de bron.

Ik kijk maar ben bang,
en daar rolt een traan over mijn wang.

Gebroken scherven op mijn gezicht,
die door jou worden verlicht.

Als ik staar en kijk naar wie ik ben,
besef ik dat ik mijzelf niet eens ken.

De spiegel ziet mijn verdriet,
de plek waar ik ongestoord mijn tranen liet.

Tot mijn schrik,
merk ik dat de vrouw in de spiegel, dat ben ik.

Mijn beeld over mijzelf zat een lange tijd vast,
maar dat beeld is mij niet meer tot last.

Spiegeltje, spiegeltje in de hal,
vang Jij mij op als ik val.

Achtergrond:

Ik ben N.writer en heb een Marokkaanse achtergrond,
Zo nu en dan komen er berberse woorden uit mijn mond.

Ik zal er een paar met jullie delen,
Zo kunnen jullie ze voor eigen gebruik gewoon stelen.

Mijn azzedif (hoofd) doet pijn,
Kan je zeggen dat voelt echt niet fijn.

Met mijn ifessen (handen) kan ik dingen oppakken,
Of ik stop ze gewoon in mijn zakken.

Op mijn bashklit (fiets) kom ik waar ik wezen moet,
Hierbij maak ik gebruik van mijn voet.

een kes atay (glas thee) kan ik de hele dag door drinken,
En gewoon even in me gedachten verdrinken.

Elke dag ben ik in de koezina (keuken) te vinden,
Aan het kijken wat ik samen kan verbinden.

Misschien ga ik met bátata (aardappel) en aksoem (vlees) iets maken,
Hopelijk zal alles straks smaken.

We moeten niet vergeten émmen (water) te drinken,
Zodat je gezicht er uit kan blinken.

Oké Beslama (doei) tot de volgende keer,
Om deze woorden met jullie te kunnen delen was een hele eer.

In de stilte van de nacht wanneer de shams (zon) niet straalt,
Ben jij mijn qamar (maan) die om mij heen dwaalt.