جامعه جهانی ایرانیان

مردی را دوست داشتم؛ نخست همچون خورشید در دنیایم طلوع کرد،
مردی را دوست داشتم؛ همچون نور ماه، در اتاقم تابید.
مردی را دوست داشتم، تا عمق وجودم،
مردی را دوست داشتم، تا روزی که ترکم کرد.

ردّی از او باقی ماند، به شیرینی نغمه‌ای از مقام گولیز،
آتشِ وجودش باقی ماند، به شدت آتشِ خرمن.
آمد، گذشت و رفت، در حالی که همیشه در پی تأیید دیگران بود.
مرا پشت درها، با دلی آکنده از درد، تنها گذاشت.

اکنون زندگی برای او بسیار زیبا می‌گذرد،
شاید در زندگی‌های دیگری دوباره شکوفا شود.
ان‌شاءالله با اسلام، در وجود خودش اصلاح شود،
انگار در فرهنگش چیزی به نام «آه» و حسرت وجود نداشت.

گاهی در آغاز، به حال و روزم می‌خندید،
مرا هم‌سنگ یک دانه شن می‌دید.
اما در حقیقت، تنها با یک جمله دل مرا به دست آورد،
با تمام توانایی‌هایم نیز نتوانستم برایش کافی باشم.

اشک در چشمانم و حسرت بر چهره‌ام به جا گذاشت،
در دلم حسرتی شکسته و پاره‌پاره باقی گذاشت.
در شب‌هایم سرمای زمستان، و در روحم سوگ و اندوه به جا گذاشت،
با تنها یک جمله، مرا به گذشته‌ها سپرد.

آری، همیشه چنین ستمگرانی سر راه من قرار می‌گیرند،
همه حال مرا می‌دانند، اما او حتی از خودش هم پنهان می‌کند.
مگر فراموش کرده‌ام که خداوند ناظر بر همه چیز است؟
چه کسی ضمانت کرده که فردا نفسی دیگر خواهیم کشید؟

Hallo an alle 😊mich interessiert mal wie sich das auf persisch anhört. Oder Wörter gibst die keinen Sinn ergeben.

ذکر فارسی برای شکرگزاری

چگونه فرزندانی مطیع والدین داشته باشیم؟