جامعه جهانی هزاره

بیش از بیست‌وپنج اشعار در وصفِ انسانیت سروده‌ام؛
و این شعر را در تاریخ ۱۴۰۵/۶/۲ با اندیشه‌ای دربارهٔ انسانیت و ارزش‌های والای انسانی سرودم، که بادوستان شریک می سازم:
بیایید! در عمل انسان باشیم؛
به انسانیت، هم پیمان باشیم
به هر ادوار، باوجدان باشیم.

زشرقُ، غرب، جنوب، یااز شمالی؛
همه باهم، زفطرت، یک روالی
بپرهیزید، زِهر؛ گونه سوالی.

حقیقیت، آدمی یک خانوار است؛
چرا از همدیگر، اندر فرار است؟
همه؛ هم لحم خون، گلِ بهار است.

واعتصمو! تنها بر مسلمین نیست؛
خداوند، مخصوصِ قومی. یقین نیست.
بجر، تقوا کدام رنگی؛ وزین نیست.